Kolejne powody to pogwałcenie przyzwoitości publicznej lub zbyt młody wiek pary – granica to 14 lat dla kobiet i 16 dla mężczyzn. Chodzi tu o brak minimum małżeńskiego poznania, pozbawienie używania rozumu, poważny brak rozeznania oceniającego co do istotnych praw i obowiązków małżeńskich. Małżeństwo można unieważnić przy niezdolności do podjęcia istotnych obowiązków małżeńskich z przyczyn natury psychicznej.
W tym celu należy wykazać, że w momencie brania ślubu zachodziła któraś z sytuacji opisanych w odpowiednich kanonach Kodeksu Kanonicznego (1083 – 1107). Przesłanki uprawniające staranie się o stwierdzenie nieważności małżeństwa dzielą się na kilka grup.Dotyczy to między innymi niemocy płciowej, choroby psychicznej (również alkoholizmu) czy (co kontrowersyjne) padaczki.
Oczywistymi powodami są małżeństwo z inną osobą, święcenia, śluby lub profesja zakonna. Przeszkodami są też pokrewieństwo ( w linii prostej i do 4 stopnia linii bocznej ) , powinowactwo w linii prostej oraz pokrewieństwo prawne, czyli powstałe z adopcji. Unieważnić można też małżeństwa, w których małżonek przyczynił się do śmierci poprzedniego męża/ żony albo które zostały zawarte po uprowadzeniu jednej z osób.
Ostatnią z przesłanek, jedną z najczęściej wykorzystywanych jest wykluczenie któregoś z istotnych przymiotów lub elementów małżeństwa (jedność, nierozerwalność, zrodzenie i wychowanie potomstwa). Oznacza to, że jeżeli jeden z małżonków ukrył na przykład niechęć do posiadania dzieci, małżeństwo może z tego powodu zostać unieważnione.
Ostatnia grupa przyczyn stwierdzenia nieważności małżeństwa to wszelkiego rodzaju braki dotyczące formy kanonicznej, czyli uchybienia formalne w sposobie zawierania związku. Dotyczy to w szczególności uprawnień kapłana asystującego przy ślubie oraz obowiązku zawierania przez katolików związku według określonej formy kanonicznej.


